Preken

Beste bezoeker,

de preken van Sint-Rochus en Damiaan zijn beschikbaar in PDF formaat.

Klik op de preek gesorteerd op datum :
Preek Advent 1
Preek Allerheiligen
Preek Allerzielen
Preek 23 oktober
Preek 26 juni
Preek 19 juni
Preek 22 mei Drievuldigheid
Preek 15 mei Pinksteren
Preek 07 mei
Preek 30 april
Preek 24 april
Preek 17 april
Preek 03 april
Preek 27 maart Pasen
Preek 06 maart Parabel van de verloren zoon
Preek 06 maart Vormelingen
Preek Vijfde Zondag 06 februari
Preek Derde Zondag 23 januari
Preek Bruiloft Kana 16 januari
Preek driekoningen 3 januari
Preek Kerst 25 december
Preek Advent weekend 19 december
Preek Welzijnszorg weekend 12 december
Preek Advent weekend 6 december
Preek Advent weekend 28 november
Preek Christus Koning weekend 14 november
Preek Allerheiligen weekend 01 november
Preek Allerzielen weekend 31 oktober
Preek 28 weekend 10 oktober
Preek 26 weekend 27 september
Preek 25 weekend 20 september
Preek 24 weekend 13 september
Preek 23 weekend 06 september
Preek 22 weekend 30 augustus
Preek 21 weekend 22 augustus
Preek 20 weekend 16 augustus
Preek 19 weekend 09 augustus
Preek 18 weekend 02 augustus
Preek 17 weekend 26 juli
Preek 16 weekend 19 juli
Preek 15 weekend 12 juli
Preek 14 weekend 05 juli
Preek 12 weekend 20 juni
Preek weekend 13 juni Vaderdag
Preek weekend 24 mei Pinksteren
Preek weekend 10 mei Moederdag
Preek weekend 18 april 2015 emmaus
Preek weekend 11 april 2015 beloken Pasen
Preek weekend 4 april 2015 Pasen
Preek weekend 28 maart 2015 Palmzondag
Preek weekend 21 maart 2015

Preek derde zondag (b cyclus 2015)

Het wordt zomaar gezegd… zij volgden hem en lieten alles achter.. Maar waarom deden ze dit? Op het eerste gezicht lijkt het antwoord evident.. het is toch normaal als de zoon van god u roept, Dit gemakkelijke antwoord houdt echter geen steek. Zij wisten niet dat daar de zoon van God rondliep. Op dat moment hadden ze geen verrijzenis meegemaakt, geen concilies. In die tijd vertelde de kleuterleidster niet over Jezus maar over Jahweh en de profeten.

Bij het begin volgden ze een man.. een mens van vlees en bloed uit de streek van “bachten de kupe” (zo werd Galilea genoemd.. en dat was niet zo evident. Het waren wellicht ook geen uiterst vrome mannen. Vissers, een hard beroep maar misschien toch ook met wat tijd om te dromen.. de netten zijn niet meteen vol Ze hadden niet voor priester of leviet geleerd.. Zeker hadden ze talenten.. enkele zouden een evangelie schrijven, dus ze konden niet ongeletterd zijn.

In elk geval een eigen karakter maar een menselijk. Petrus kon opvliegen.. zweren, maar als zijn leven op het spel stond, – denk op die nacht van de veroordeling had hij geen schrik voor een En toch zijn ze gegaan… omdat ze iets zagen in die man.. Het is eigenlijk jammer dat we nooit zeker zullen weten wat ze op dat moment bij het begin van zijn openbaar leven in die man zagen. Alles wat wij weten is gekleurd geworden door zijn dood en verrijzenis, door hun bezig zijn als volgeling. Maar wat bezielde hen toen. We zullen het nooit weten.. We kunnen alleen raden. Ik denk dat men iemand volgt ofwel uit berekening.. ge wilt iets bereiken .. misschien komt hij aan de macht, of kan hij zorgen voor een post. Niet zo ondenkbeeldig, want misschien ken je verhaal waar de moeder van zonen Zebedeus (Johannes en Jacobus) die voor haar kinderen een plaats vroeg Zijn aan rechter en linkerzijde. of omdat je ergens innerlijk geraakt zijt.. Waarom heb je die man of die vrouw gekozen… Ergens een indruk… een vonk.. Was het ook hier liefde op eerst gezicht ? Je zou kunnen vragen wat heeft dat nu van belang. We waren er niet bij. Heeft dit iets met ons Inderdaad niet onmiddellijk maar waarom zijn wij die man gevolgd.. We zeiden het zo niet, want men sprak jaren terug veel minder over Jezus maar over geboden, veel verboden. Maar je zou kunnen zeggen waarom zijn we christen geworden. Misschien omdat onze ouders het waren.. Sommige vuriger dan anderen. Zij vonden dit belangrijk. Misschien zitten onder ons enkele bekeerlingen..

Waarom nu kiezen voor het christendom ? dat is zeker geen evidentie meer.. Trouwens wie kiest voor christendom? zij die nog geregeld naar de mis komen zoals jullie – je zijt in elk geval bedankt maar we staan grote uitdagingen De meesten van jullie geloofden ook al niet meer in veel dogma’s- niet erg – terecht zelfs zou ik zeggen.- . maar steeds meer mensen geloven niet meer in het bestaan van God, hoogstens in iets. dat stelt wel serieuze vragen: kan men christen zijn zonder het geloof in een God in standaard las ik zaterdag : Marokkanen geloven in God en voor de rest in niets Nederlanders geloven niet in God en voor de rest in alles We hebben duidelijk de bijbel leren lezen als een boek geschreven door mensen – hopelijk zullen moslims dat ook doen. We hebben onthouden dat we teksten niet letterlijk moeten verstaan, zeker niet fundamentalistisch maar ondanks goede pogingen hebben velen vooral onthouden dat het sprookjes zijn.. en dat is misschien ene blijde boodschap voor kinderen, maar zeker niet voor pubers en niet voor volwassenen

Voor mij persoonlijk- maar ook voor anderen een stukje ontgoocheling. Vaak heb ik in voordrachten en lessen verteld : mijn vader, met wie ik ongeveer 20 jaar samenwoonde, ligt in de bovenste lade, dat is niet echt (hij kan in geen enkele lade) maar wel waar. Hij betekende heel veel in mijn leven. We moeten proberen de bijbel te lezen niet als een “echt” gebeurd verhaal,

Zal dat ook eenmaal lukken bij de moslims . De Koran is een boek van mensen, niet van Christendom riep op tot sociale inzet. nu zeggen ouders van hun kinderen.. ze gaan niet naar de Vele organisaties die het nu goed doen, denk aan vredeseilanden, en Damiaan actie, zeggen heel duidelijk dat ze pluralistisch zijn. Vredeseilanden werd gesticht door pater Pire, een dominicaan, hij kreeg zelf nobelprijs voor de vrede maar daar spreekt men bijna niet over hem dat oz niet passen in hun pluralistische opstelling

In de kerk is meer aandacht voor kerkgebouwen dan voor kerkgangers zelf. met zelfs discussie moet gemeenteraad in en kerkgebouw kunnen vergaderen dan voor mensen Het ergert mij – zou niet mogen, – dat hele discussie rond parochies eigenlijk herleid is tot beschikbare priesters. Zelfs een pijnlijk voorbeeld uit de streek van Westouter. In een aantal parochies is er geen mis meer in het weekend. Begrijpelijk, maar in De Klijte wilden een veertiental mensen nog samen komen om te bidden. Het mocht niet.

Misschien nog even naar de actualiteit; Er was veel aandacht voor gebeurtenis Parijs niet alleen in de media ook in deze kapel .(cfr inteview met Urbanus gisteren morgen op radio 2. ) (Minder ervoor de talrijke moorden in Nigeria door Boka Haram zogenaamd ook moslims.) Velen van jullie konden zeggen je suis Charlie. Ik begrijp dat je die uitspraak in afgeleide betekenis verstond. verdediging van de vrije meningsuiting. Ik versta ze zoals veel moslims maar ook mensen in Tertio letterlijk., en dan zeg “ik ben Charlie niet” want ik kan moeilijk alles verdedigen wat dit blad schrijft. Moet men miljoenen gewone moslim kwetsen ? Mijn spreuk was eerder: een geweer is nooit religie. Nu zou ik zeggen “religie moet liefde voortbrengen” misschien niet op een pancarte wel een beetje in praktijk brengen in dagelijks leven : gezin, school werk of in warenhuis waar vaak een bejaarde voor kruipt.

John Dekimpe 24 januari 2015

—————–

Preek doopsel

Ik denk dat bijna iedereen verontwaardigd heeft gereageerd op het bloedbad in Parijs. De media waren streng.. een stuk terecht. de eerste aanslag probeert de vrije meningsuiting van de pers aan banden te leggen. Dat raakt het hart van de democratie. Het past zeker eerst ons medeleven met familie van slachtoffers te uiten. Maar opnieuw komt de godsdienst hier ter sprake. Blijkbaar in naam van Allah werden die mensen gedood.

ik denk dat God of Allah hier weer werd misbruikt. in het verleden is dit vaak gebeurd denk aan de nazi’s Gott mit uns, in de golfoorlogen : Sadam bad tot Allah, de joden aan hun muur tot Jahweh, en Amerikanen God bless Amerika . Ik beklaag God. En hij kan zich niet verdedigen.. meer nog hij kan geen moorden tegenhouden. Dat kunnen alleen mensen.

laat mij duidelijk stellen: Een geweer gebruiken is geen religie. ook niet daartoe oproepen. Gelukkig doen wij dat nu niet meer. Maar in ons verdedigen moeten we eerlijk zijn: we hebben het wel gedaan. Ik wil daarvoor niet alleen verwijzen naar kruistochten , godsdienstoorlogen maar ook recenter. In Wo II werden idealistisch jongeren opgeroepen – sommigen leven nog – om te gaan strijden aan oostfront : Rome of Moskou. Denk aan strijd in Noord Ierland tussen protestanten en katholieken. In Afrikaanse landen ook nu nog. Versta het wel het zijn leiders die oproepen tot geweld, en jammer genoeg volgen een aantal mensen en voeren het uit. Godsdienst kan het mooiste in een mens naar boven halen maar ook het meest verschrikkelijke.

Is het nog goed dat mensen opgeroepen worden om lid te worden van een godsdienstige beweging?
Een vraag die we kunnen stellen op dit feest van doopsel van Jezus. Want een kind laten dopen is het lid laten worden van een gemeenschap . In Duitsland om Kirchensteuer te betalen .

Waarom laten mensen kinderen dopen?
Wij dopen voorlopig nog heel wat kinderen, meer dan tachtig procent.. van alle soortengezinnen, en de meeste ouders zijn geen kerkgangers.Bij de ouders is er zeker geen kerkelijke bekommernis of toch niet op de eerste plaats. Hoogstens laten zij hun kind nog dopen opdat het later zijn eerste communie vormsel kan doen , kerkelijk zou kunnen huwen.

Geloven ze in God… ik denk niet zoals wij vroeger over God spraken.. een heer hierboven.. schepper, ook almachtig en wel barmhartig. er zit wel wat wij kunnen noemen een basis religiositeit in een kind overtijgt duidelijk het zogenaamde biologische gebeuren, ietwat bruter gezegd het kind is meer dan de ontwikkeling van een bevruchte eicel. Waar men bij de verwekking nog kan speken van een soort menselijke prestatie, wel een aangename, maar bij de geboorte verschijnt het kind als een wonder dat zoveel liefde oproept en bewerkstelligt. Wat er zeker nog inzit dat Ouders en familie voelen zich meteen verantwoordelijk voor het geluk en welzijn en ervaren dat dit hun krachten ook een stuk te boven gaat. Vb alleen al de gedachte dat het leven en gezondheid zo broos is.. Minimum klink het baat het niet het schaadt zeker niet. Maar ze hopen het wel dat het iets bijbrengt. .

Maar zouden wij die dopen meer mogen verwachten?
De doop van Jezus heeft duidelijk zijn levenskeuze beïnvloed. Het bisdom suggereert om doopselpastoraal te geven van uit idee : heel het kerkelijk is onbekend .

Wat doet men ?
Dit bestaat vooral in het uitleg geven van symbolen… – ik doe dit tijdens doopselviering zelf. – vb kruisje, handoplegging, water, (in mis mooie teksten over water ), olie…

Maar is dat hoofddoel van doopselcatechese?
Dat is christendom herleiden tot liturgie.

Hoe kunnen wij ouders meer oproepen om in hun leven Jezus en God en plaats te geven?
Zeker niet om van hen strijdende mensen te maken. maar wel duidelijker stellen een christen geeft in zijn leven een ruime plaats aan geven en delen. een van de basisprincipe is niet alleen zorgen voor eigen profijt. misschien geld wat leren relativeren als voornaamste bron van bron geluk al heb je er zeker nodig; nog meer leren vergeven : zoals vele woorden die met een ver begingen moeilijk – antwoorden is soms al moeilijk, verantwoorden nog moelijker Willen of niet kinderen die nu geboren worden gaan moeten leren leven met kinderen uit ander culturen. Leren dat dit ook moeilijk zal zijn want ook kinderen van andere culturen moeten leren leven in onze cultuur zoals in huwelijk liefde moet van twee kanten komen. dankbaar leren zijn om leven zelf natuur medemensen. allemaal zijn ze een gave, laat mij oud woord gebruiken ene genade daarom leren bidden en misschien terug naar drama in Parijs. Een van de sterkste aanbevelingen vond ik in een pleidooi van een Gentse Iman : ook de mensen van de moslim de verlichting leren. ook voor een soort Bijbelstudie.

Maar ook christen moeten het leren terug waar ik begonnen ben
ik las ene uurtje geleden
Godsdienst kan het mooiste in een mens naar boven halen maar ook het meest verschrikkelijke. Laten we waakzaam zijn en bidden voor mensen die het geknakte riet niet breken, en dus geen geweld met geweld van welke aard ook beantwoorden. Mocht het ons lukken om zulke mensen te zijn…

John Dekimpe 10 januari 2015

————————-

Preek nieuwjaar 2015

Mag ik mijn wensen formuleren naar aanleiding van de eerste mensen die ik op nieuwjaarsdag tegen kwam. Ik was op weg naar de bakkerij. Ik woon recht tegenover kliniek in De loofstraat. De eerste persoon die mij aansprak was een persoon die uit de kliniek kwam. Zijn moeder was er al enkele dagen en had nog iets bijgekregen waardoor de familie naar de kliniek werd ontboden..

Die namiddag zou ik naar de kliniek moeten voor de ziekenzalving van een andere vrouw. U begrijpt dat mijn eerste wens wellicht de meest klassieke is : een goede gezondheid voor u allen en voor uw dierbaren. En misschien nog een oude gezegde voor mensen die een kindje verwachten ’t hopen dat het gezond is.

Ik werd vriendelijk begroet door het meisje dat in de bakkerij bestelde. Ze vertelde dat ze al aan het werk was vanaf 05.00 u. ja je moet er wat voorover hebben. Mag ik aan zoveel mogelijk mensen “werk” toewensen. De regeringen zeggen dat ze allerlei maatregelen moeten nemen om werkplaatsen te kunnen creëren. Hopelijk lukt dat. Maar dan liefst ook werk zonder teveel stress zodat minder mensen een burn-out krijgen. En aan de gepensioneerden : dat hun pensioen ondanks alle besparingen en stijgende kosten nog ruim voldoende mag zijn.

Aan de overkant van de bakkerij waren jongeren naast de jeugdhuis reflex nog nieuwjaar aan het vieren. Sommigen van hen zullen in januari examens moeten afleggen Zoals zij en ook de betrokkenen zeggen het is te hopen dat ze wat geluk hebben, geluk in de vragen betekent dit.

De volgende mensen die ik ontmoette was in de kerk.. mensen die zelfs op nieuwjaarsdag even tijd nemen on naar de mis te komen en de Heer te bedanken en zijn zegen te vragen . Ik wil hen, en ook u allen die nog vaak komen hartelijk dank zeggen. Het is zeker geen evidentie meer. Gisteren was Valeer Deschacht in de mis va 17.30 en zei : er is nog veel volk maar bijna allemaal oudere mensen … Hoe komt dat toch?

Het antwoord zou vele verklaringen eisen. IK gaf er een naar aanleiding van feest van vandaag Er staat dat er wijzen uit het oosten kwamen. Maar in de loop van de geschiedenis heeft men het verhaal toch wat bijgekleurd er werden er drie – misschien omwille van geschenken, goud, wierook en mirre het werden koningen. … gelukkig voor kinderen als je dat uitbeeldt.. wie wijs is .hoorden we in eerste lezing maar beeldt dat maar eens uit. ze kregen een naam Caspar; Melchior en Balthasar ene van hen was blijkbaar een zwarte bij… ook al eigenaardig want wijzen kwamen uit het oosten het zou nog moeilijker worden al men leerde dat dit verhaal van wijzen en ster al bestond in Perzisch Babylonische cultuur dus men nam een bestaan verhaal over. zoals nog zaken uit kindheidsverhaal. Dat is geen historisch verhaal maar een gemaakt verhaal en wel waardevol. In oosterse kerk heet het feest epifanie en werd het feest van de geboorte ( wat wij op 25 december vieren, vieren zij op 6 januari)

Ik duim mee met Paus Franciscus in zijn toespraak tot de curie dat ze van enkele ziekten genezen. En ik duim ook mee met Mgr Bonny die veel te veel onrechte kritiek kreeg. Hij gebruikte niet eens het woord huwelijk voor homo’s. En misschien mogen we een zin uit evangelie hier zeker gebruiken ik ben niet gekomen om te oordelen, laat staan veroordelen, maar om mensen te redden versta: hun rechtmatig leven te schenken. Meer dan zijn tegenstanders probeert Mgr Bonny dit te doen Maar grote uitdaging is uiteraard dat wij op de plaats waar we leven proberen aan mensen te tonen wie God is.

Uit begrafenis van zuster Yvonne nog enkele zinnen “als God is wat je doet , zei een jongere tot een pater Salesiaan dan wil ik er wel mee te maken hebben.” Zijn godsdienst leraar omschreef die reactie nader als jonge mensen kunnen zien, hoe we ons vanuit ons geloof onbaatzuchtig inzetten voor anderen, als jonge mensen zien hoe wij op zoveel plaatsen proberen om het visioen van een betere wereld waar te laten worden en gaande te houden dan zullen ze vroeg of laat zeggen Als God is, wat je doet, dan wil ik er wel mee te maken hebben. Hopelijk blijven jullie trouw en kunnen we in deze tijd toch mensen aanspreken die iets in Jezus willen zien.

John Dekimpe . 4 januari 2015

————————–

Preek H. Familie 2014

Het tafereel uit het evangelie doet mij denken aan een aantal doopvieringen. Vaak zijn er overgrootouders aanwezig.. en omdat in regel vrouwen langer leven dan mannen vaak weduwen van in de tachtig of meer. Ze zijn heel fier, maar enkele uitzonderingen niet te na gesproken wel minder spraakzaam . Wat ze zeker niet doen is een mogelijke pijnlijke prognose maken.. dat het kind ook tegenspoed zal kennen. Zij hebben een heel leven achter de rug en veel levenservaring vaak en gezien hun leeftijd een oorlog meegemaakt en vaak ook nog wel andere problemen. Het leven is niet enkel rozengeur en maneschijn. Toch zullen ze dit niet zeggen eigenlijk gewoon omdat ze de toekomst niet kunnen voorspellen. En zeker op zo een dag geen slecht nieuws willen vertellen.

Bij het verhaal van Jezus kon dit wel omdat het verhaal tachtig jaar na de geboorte is geschreven. De schrijvers wisten heel goed wat Jezus heeft meegemaakt. niet in het minst dat hij op vrij jonge leeftijd gedood werd. Op dat moment klonk het zelfs minder negatief want door hun geloof in de verrijzenis wisten zij echt te zeggen dat hij voor veel mensen de christus, de redder is geworden. Niet door een romantische geboorte maar door een leven ook vol onbegrip.. zeker van de joodse leiders maar ook van de romeinen die de christenen vervolgden..(tussen haakjes vandaag feest onnozele kinderen vermoord. Een Brugs Collega verkoos die liturgie boven de romantisch lezingen van deze zondag)

Wij staan voor een jaar wisseling. Eigenlijk weten we ook niet wat 2015 zal brengen We kennen wel een schrik : ziekt worden, en sterven. Maar dat willen we zeker niet wensen: we wensen terecht een goede gezondheid. En zeker ook geluk toe. Wat we wel kennen is 2014. En dat is heel verschillend… Bij de meesten kan ik het wellicht zo samenvatten : blij dat we mogen leven er nog mogen bij zijn. Al is dit ook niet absoluut want er zitten wellicht ook hier mensen in de kerk die eigenlijk hopen dat hun vader of moeder niet veel meer moet afzien. En al spreekt men het woord dood niet uit.. het leeft in onze gedachten, in onze zorgen.

Ook in de kerk weten we niet wat 2015 zal brengen … Hopelijk geen heel pijnlijke gebeurtenissen als in 2014 rond enkele priesters. We duimen dat de Paus inderdaad zijn strijd tegen hoogmoed, en andere pijnlijk zaken in de curie zal winnen. In zijn kerst en nieuwjaar speech was hij helemaal niet braaf. Weinigen onder ons zouden dit durven en sommigen zeggen willen doen. Rond Kerst en nieuwjaar geef je eerder schouderklopjes, bedank je je medewerkers. We duimen voor Mgr Bonny

Ik wil jullie zeker bedanken dat je zijt blijven komen.. Onlangs las ik nog dat een belangrijk ritueel in de maatschappij dreigt weg te vallen.. uitgedrukt in zin : lege kerken maar alle dagen koopdagen. In de barakken maar ook in Antwerpen en ander plaatsen winkels open op zondag. Wij gaan ook een beetje die richting uit. Een uitzondering kerstdag zelf; dan geen lege kerken integendeel. Maar ik ontmoette kerst morgen een opa die na drie gesloten bakkerijen eindelijk een gevonden die open was. Ik hoop dat we toch gaan blijven beseffen dat geluk niet te kopen is, ook liefde en vriendschap niet. Maar dat mensen in deze cadeautjes tijd voor elkaar het mooiste geschenk zijn. Het is in deze dagen heel fijn dat mensen aan anderen, blijven denken. Zelfs al zullen kerken ook met Kerstmis leger worden, – nog niet voor morgen, kerstmis zal minstens nog een stuk langer blijven bestaan want ik ben overtuigd dat die boodschap van bemin uw naaste, zeker ook de zwakke nog zal langer zal blijven bestaan : En al hoop ik als pastoor dat ook de mis niet zal wegvallen, toch is dit wellicht het allerbelangrijkste. Jezus boodschap ik ben gekomen op dat mensen leven in overvoed zouden hebben. Zo eindigt het laatste evangelie dat van Johannes. Met die woorden wil ik mijn laatste preken – ook in de in 2 begrafenissen die nog komen eindigen “dat je hier of in later leven in overvloed mag hebben”. Een receptie met elkaar kan hiervan een mooi symbool zijn.

John Dekimpe 27 december 2014.

————————

Preek kerstmis 2014

Meer dan een  halfmiljoen mensen keken naar finale van de slimste mens. Daar wordt steeds de zelfde  vragen gesteld : wat kun je mij vertellen over, of wat willen wij graag weten

Vandaag wil ik de vraag zo laten klinken: Wat kun je mij vertellen over kerstmis?

prachtige versiering en verlichting ( en bij denken we moeten nu doel 4 opnieuw is opgestart niet bang zijn voor afschakelingsplan. ) lekker eten  misschien ook wel ene goed glaasje behalve voor chauffeurs, kerstmarkten, kerstbomen, kerstman en cadeautjes dat laatste zou op bord verschijnen verlangen naar vrede zelf in 1914 was er die dag vrede , zelfs voetbal in Mesen.  mocht wel dit jaar maar niet meer in 1915-1916-1917, sommigen geboorte van Jezus – althans jullie die nu in de kerk zit.

Wat ken je nog van het oud verhaal of liever wat spreekt je aan?

geen plaats in herberg, kindje geboren in nacht – met romantiek erbij het sneeuwde, het hagelde, een stal, een kribbe engelen,  herders, koningen, (wijzen) mooi om te spelen  door kinderen hoop op vrede .. vroeger en nu door de liefde laat u wekken moest er bij staan menswording .. ik denk dat niemand er aan zou denken. zeker ook al niet meer als men zegt God die mens wordt. we gebruiken zelf minder en minder  het woord God vroeger in vloeken nu Engelse woorden.. shit fuck niet erg want God werd te veel betrokken bij slechte dingen of pijn tegenslag O Goddekens toch.. waar heb ik dat verdiend .Veel minder in vreugdevolle momenten vb  Geboorte kind ..

 Wat kan God laten mens worden betekenen?

We kennen het zinnetje “Bemin uw naaste” eigenlijk de hoofdopdracht van christendom. naaste betekent zeker de mensen die dicht bij u leven, die u dierbaarzijn. Met een aantal onder heb zal je vanavond gisteren of vandaag vieren . En al hoewel Liefde en vriendschap onbetaalbaar zijn .. maar vandaag meer dan anders willen er een flink stuk voor betalen. een beetje vanuit de volkswijsheid wat niets kost wordt niet geëerd. Meer nog we gaan elkaar terecht complimentjes geven, aan wie voor eten zorgde en vaak een geschenk… liefde en vriendschap zijn “geschenken”.

God laten mens worden betekent “bemin uw naaste” wat verder zien, wat uitbreiden. Op bijna elke doop hoor ik volgende woorden ouders hebben ook andere mensen nodig om het geluk van hun kind te verzekeren. denk maar grootouders, aan leerkrachten, jeugdbeweging leiders, eigenlijk een onnoembaar aantal waar we bij een doop net onmiddellijk aandenken maar in het leven een rol zullen spelen , verzorgsters in klinieken, later bejaardenhuizen, misschien brandweer, politie, mensen van wat we noemen nog altijd wat oneerbiedig noemen de vuilkar, mensen die u werk verschaffen of met wie je mag werken; en zeker ook hobby kunt waarmaken. Misschien nog wel een pastoor.. dominee  In een mensenleven een onnoembaar groot aantal. eigenlijk een stuk de maatschappij.. waarvoor we niet altijd graag belasting betalen.

Mag ik even naar de actualiteit. Er is kans dat misschien vanavond (vandaag)  nog de stakingen ter sprake komen, tenzij moeder en vader dit onderwerp  willen vermijden om zeker geen ruzie te hebben. Maar een groep die vergeten werd en wordt zijn  7 % armsten   Niet velen kwamen voor hen op. De meesten staakten voor eigen voordeel, hoogstens voor eigen kinderen.  Als we kranten mogen geloven is het aantal armen  in vier jaar verdubbeld. Stijging energie prijzen zullen hen meer treffen.  budget meters bepaalde contractuelen.. Rond kerstmis doen wij er veel voor : music for live en veel andere initiatieven, eten maken en dragen. Heel mooi dank u !

Maar er zijn wetten nodig vb  minimum leefloon, maar ook sociale zekerheid. We moeten niet wachten tot we zelf ziek zijn in kliniek verblijven om te weten hoe belangrijk sociale zekerheid is.( cfr Torfs van schoenen)

Kerstmis zegt:  verwacht dat niet van zogenaamde almachtige God  Hij is niet machtig, hij is maar een klein kind… maar hierbij wil ik zeggen een kind is het meest weerloze, maar het roept op tot enorme inzet, wie kleine kinderen heeft weet dat uw dagen en nachten er sterk door worden bepaald. Geloven in Kerstmis is als moeder, vader , engel herder koningen kansen geven tot welzijn van zoveel mogelijk mensen.

John Dekimpe 24 december 2014

——————————

Een “Herte” in de herberg

Donderdag vieren we tot vreugde van heel velen kerstmis. Naar kerkelijke traditie vanaf de 4
de eeuw – niet vroeger – de verjaardag van Jezus geboorte. Wanneer mensen een verjaardag
vieren, dan vieren ze eigenlijk niet zozeer de geboortedatum – bij Jezus zelf onbekend – maar
wat de persoon nu betekent. Dat mijn vader, mijn moeder er mag zijn, er voor mij mogen zijn.
Dat mijn kinderen er voor mij mogen zijn, dat mijn vriend of vriendin er is, mijn broer, mijn
zus er mag zijn voor mij. En al hebben wij soms weinig tijd voor elkaar, op een avond als
Kerstmis zeggen we met allerlei tekenen – niet in het minst met goed eten, geschenken,
gesprek, misschien een lied, dat we er allereerst zijn voor ons gezin, onze familie. Dat het
En het doet deugd. En als vader of moeder overleden is, zijn ze aanwezig in een typisch
woord, een anekdote, een tik misschien. Midden het verdriet komt een glimlach op het gezicht
Maar ik denk dat we nog meer vieren. Het is het feest van een kind, eigenlijk vieren we het
In elk van ons – hoe oud we ook zijn – zit een klein meisje of jongetje dat wil dat iemand zijn
hand op onze arm of op onze dij legt, onze naam roept, zegt dat het goed is. Dat het goed is:
dat willen wij horen: Dat het goed is dat wij bestaan, dat alles rondom ons bestaat, dat alles
kleur en klank heeft. Dat er zoveel te kijken en te horen is, dat verwondering ons wakker
maakt ‘s morgens, ons door de dag leidt en ‘s avonds volgelopen laat rusten. Dat het goed is
dat er leven is, en zoveel leven, en dat we daarbij mogen zijn, levend, bewegend, herkenbaar,
beminbaar. Dat bestaan genot is, zelfs al doet het pijn.

Roddelen kan iedereen en doet ook iedereen, maar een compliment kan een leven bepalen.
Daarvoor is het goed dat er ieder jaar kerstmis is. En we geven terecht complimenten
Misschien aan kinderen of jongeren die een lied gezongen hebben, een muziekstukje hebben
gespeeld, zeker aan hen die het eten hebben bereid.

Klagen kan iedereen en dat doen we ook allemaal. Het is goed dat er ieder jaar kerstmis is
want aan tafel is vaak een lach. Humor geneest ons van moeheid en andere kwalen we gaan
Bitter zijn kan iedereen, en we zijn het soms, maar genieten brengt nieuwsgierigheid mee en
veel ideeën. Ook dit kan kerstmis brengen. Zonder het woord de gebruiken zijn we die avond
engelen voor elkaar… trouwens we zitten wellicht aan tafel met mensen van goede wil.

Maar misschien kunnen we nog iets meer vermoeden zonder het te zeggen… Al tweeduizend
jaar zegt men dat God iets met dit kind te maken heeft.
In vroegere culturen werd dit vertolkt door allerlei wondere dingen, een speciale verwekking,
engelen, een ster. De geboorte van een speciaal iemand had ook altijd met moeilijkheden te
kampen. We zien het ook in het kerstverhaal: geen plaats in de herberg een Herodes die alle
kleine kinderen naar het leven staat.

In onze cultuur ligt dit moeilijker… Bovendien hebben wij van die wondere verhalen,
fysische, biologische of historische entiteiten gemaakt… die het geheel gingen overheersen.
Het goddelijke in dit kind hebben we geïdentificeerd met die speciale taferelen. Meer nog
veegt dit weg en het speciale in dit kind valt weg. Met twee nadelige gevolgen. Veel jong
volwassenen en jongeren hebben afgehaakt: je kunt toch niet in sprookjes geloven. dus ….
Bovendien komt de kern van de menswording niet aanbod. Wij geloven dat juist in heel Jezus
leven, – niet alleen in zijn geboorte – in zijn omgaan met mensen vooral met kleine,
uitgestoten, in zijn woorden van hoop en bevrijding God volop mens werd.

Kerstmis is een oproep om hem ook op gewone dagen een kans te geven. In mijn moeder zijn,
in mijn vader zijn, in mijn kind zijn, mijn jong zijn, in mijn inzet, mijn werk, mijn diensten. Ja
wij kunnen zo goed als god voor elkaar zijn, ook voor mensen die we misschien niet kennen
maar door allerlei actie die we ondernemen.

Een meisje van 18 vertolkte het zo:

Ik zocht God en keek om mij heen.
ik zag de vrouw die mijn moeder heet.
ik zag de man die mijn vader heet
die elkaar liefhebben en het uiten
ik zie het elke dag en elke dag zie ik God.
Ik wist niet dat hij zo dichtbij is.

Ik hoop dat sommigen het moge voelen er is iets goddelijks in ons midden. Ik zei het hoger al:
we vieren een verjaardag niet om de geboortedatum, maar om wat de persoon nu betekent.
eigenlijk is kerstmis een uitnodiging om die God elke dag in ons te laten groeien. Weet je dat
ons leven heerlijker zou zijn.

John Dekimpe 20 december 2014

—————————————

Het genadejaar (Jes. 61 vs. Job. 1)

ZENDING

Goede mensen,

De afgelopen twee jaar heeft fotograaf Chris de Bode in diverse landen de dromen van kinderen in beeld gebracht. Tien foto ‘s waren deze zomer in Den Haag op grote borden te zien. Die kinderen vertellen hun droom. Ik laat enkele van hen aan het woord.

– My-Taelle, 10 jaar, van Port-au-Prince, Haiti: “Ik droom ervan clown te worden. Dan kan ik andere kinderen aan het lachen maken. Ik kan er namelijk niet tegen als mensen verdrietig zijn.”

– Djarida, 8 jaar, San Cristobal de las Casas, Mexico: “lk droom ervan dierenarts te worden. Voor meisjes zijn hier niet veel kansen, dus ik hoop dat het lukt.”

– Emam, 10 jaar, Syrische vluchteling in Jordanie: “lk droom van gras en kleur om me heen. Alles is hard en grauw in het kamp. lk mis kleur en het zachte gras onder mijn blote voeten.”

– Adham, 9 jaar, eveneens Syrische vluchteling: “lk droom ervan piloot te worden. Voor de oorlog was die droom wel bereikbaar, maar nu niet meer. lk ga niet meer naar school, en om piloot te worden moet dat natuurlijk wel.”

Ieder kind droomt ervan verheven te worden boven zijn achterstelling. Het wil een menswaardige plek verwerven op deze wereld. De dromen van de kinderen komen voort uit de leefsituaties waarin ze verkeren. Ze stemmen hun leven af op wat nog geen werkelijkheid is.

Dat doen ook Jesaja en Johannes de Doper. Ze dromen van een betere, rechtvaardige wereld waarin iedere mens zijn rechten krijgt. De profeet van het boek Jesaja verhaalt over zijn roeping. De geest van God rust op hem. Die maakt hem tot woordvoerder van Jahwe. De ontvangers van zijn boodschap zijn de verdrukten, de moedelozen en de gevangenen, mensen die – door schulden te maken – hun vrijheid hebben verloren. De profeet heeft een zending. Hij moet met woord en daad uitdrukking geven aan Gods liefde. In het bijzonder moet hij de achtergestelden verheffen tot waarachtige menselijkheid. Hetzelfde is het geval met Johannes. Ook hij weet zich gezonden van God. Hij is de Messias niet. Maar hij kreeg wel de zending om te getuigen van de Komende, de Messias. Jesaja en Johannes roepen hun omstanders op zich te richten op wat komen kan: dat armen een bevrijdende boodschap ontvangen, dat de achtergestelden worden naar voren gehaald, gekwetsten worden genezen, vrijheid verworven, dat gerechtigheid zal zegevieren.

Dit is ook onze zending. Wij zijn geen messiassen. Maar we worden wel toegerust om te doen wat eigen was aan een Messias – een bevrijder: aan mensen tonen dat God liefde is, tot uitdrukking brengen dat Hij een op menselijkheid bedachte God is. De vraag is alleen: hoe doen we dat in deze tijd?

“Iedereen beschermd tegen armoede vraagteken?” is de vraag op de affiche van Welzijnszorg. (Het zijn de woorden die geplakt hangen aan het bord achter ons en al enkele weken de adventsvieringen in onze gemeenschap kleur geven.) Maar het is wel degelijk een vraag: ‘is iedereen wei beschermd tegen armoede? ‘ We hebben een prachtige sociale zekerheid. Maar er zitten gaten in. Welzijnszorg vraagt allereerst dat alle inkomens zouden stijgen tot boven de armoedegrens. Het tweede gat: kansarmen krijgt de ondersteuning niet waar ze recht op hebben. De tegemoetkomingen zijn wel talrijk, maar de helft van hen vindt de weg niet. Deze rechten zou de overheid veel beter automatisch toekennen. Welzijnszorg pleit ten derde voor een kwalitatieve dienstverlening voor mensen in armoede. Vandaag komen mensen die schulden hebben en hulp zoeken soms op een wachtlijst terecht. Dan groeit natuurlijk de schuldenberg. Thans dreigt er ook nog een vierde gat bij te komen: de recente regeerakkoorden stellen het terugschroeven van bepaalde voordelen in het vooruitzicht.

Als mensen morgen staken – misschien bent u er wei bij – dan liever niet gewoon uit eigen angst of uit eigenbelang- ik zal geld kwijt raken, ik zal langer moeten werken – maar dan liefst vanuit een solidariteit voor mensen die uit de boot vallen en in de toekomst nog meer eruit zullen vallen. Dat niet alle jobs kunnen uitgevoerd worden tot je 67. Dat herstructureringen en besparingen vaak hard aankomen, daar heb ik zeker begrip voor. Dat de grote vermogenstaks misschien niet alles oplost, maar zeker op de politieke agenda moet geplaatst worden, daar pleit ik voor. Maar willen we misschien minstens even hard roepen en op straat komen tegen de kansarmoede in ons land? Ik wil geen enkele maatregel of politieke uitspraak tegen een andere afwegen, maar wel stellen dat we onze paraplu niet mogen opsteken om zo niet op te komen voor de stemmelozen en de mensen aan de kant, de mensen in armoede en kansarmoede. Dat in Vlaanderen een op zeven gezinnen in armoede leeft, is wraakroepend en zou – in onze welvaartsstaat – als eerste punt op de politieke en maatschappelijk agenda moeten staan, ver voor alle andere punten.

Om dit een halt toe te roepen, steken we niet onze paraplu uit als vluchtmechanisme. ‘Het is mijn probleem niet, anderen moeten het maar oplossen. ‘ Om dit een halt toe te roepen, steken we onze paraplu op om te zorgen dat de regens van kilte en onwetendheid ons niet doorweken en verkleumd maken. We steken onze paraplu op om aandacht af te smeken van hen die bescherming en hulp nodig hebben: de armen dichtbij, in onze stad, in onze buurt. Laten wij zo samen ‘Messias ‘ zijn: roepers in de woestijn, aanklagers van het onrecht, bevrijders omdat we een stem geven aan de stemmelozen, via de actie van Welzijnszorg, via de politieke oproepen en via onze woorden en daden.

Amen.

PieterDelanoy

——————–

Preek 2 advent 14

Ik wil deze keer met een stukje geschiedenis beginnen. Hopelijk verveelt het u niet.
Ik studeerde licentie theologie 70 -72. en moest dus zoals elke licentiaatsstudent een verhandeling schrijven. De begin jaren zeventig waren de laatste  jaren in de golden sixties. In 1973 kwam eerste oliecrisis. De meeste mensen in Vlaanderen kenden een behoorlijke  welstand : velen dan een huis gebouwd of een sociale woning en huis gehuurd met stuk comfort : badkamer. We zijn er blij om maar begin van die eeuw leefde het grootste deel van mensen  in armoede. Soms nu nog mag ik mensen begraven die het als kind hebben meegemaakt mijn vraag was toen waarom deed de kerk daar niet veel aan, meer nog waarom hebben zij in zekere zin dat proces tegengewerkt !!! In theologe moest bijna bisschop erbij nemen en koos voor Mgr. Gr Waffelaert (bisschop van 1895-1930) uit Rollegem zoon douanier. Hij heeft er weinig voorgedaan, zelfs eerder  het omgekeerde.

- Waarom?

  1. Hij  lag van dat probleem niet wakker theologie is belangrijker  ook wel catechese. Hij ervaardde ook niet echt wat leven in armoede betekende . Hij ging elke week zijn pijp roken in rijke middens waar hij  vaak hoorde:  kijk die ligt weer dronken op straat ene schande  in plaats van geld te geven aan zijn vrouw en kind… en vaak waren er veel kinderen in die tijd.
  2. Hij werd er wel mee geconfronteerd door opkomst van socialisme : goddeloos socialisme  godsdienst is opium van of voor het volk zeker ook in preken, tot de mensen zeiden de pastoors op hun preekstoel jullie loon is laag : je zal het in de hemel dubbel verdienen. (Jaren later werd dit soms gezegd bij begrafenissen van en kind, uwkindis nu gelukkig in de hemel. Ik ken geen enkele moeder die ook maar een minuut kan indenken dat haar kind zonder haar gelukkig zou zijn, waar het kind nu ook is). De socialistischer voorman Anseele ging in Gent aan de kerkdeur staan – ok vnSint Piter die u kent van begrafenis van Luc Devos en riep de pastoor belooft u de hemel ik beloof u biefstuk, alle dage biefstuk   toen was het nog niet slecht voor de gezondheid en veel mee liepen over. Zo moest hij wel een stukje aandacht hebben vo de problematiek maar zoals men zegt het kind (armoede mensen) werd met badwater (goddeloos socialisme weggegooid.
  3. Maar vooral zou zijn optreden bepaald worden door de Politiek en zeer gevoelig liggen verkiezingen. Twee priesters zouden op politieke lijsten : een die we minder kennen uit Brugge Priester Fonteyne en  Priester Daens Daens kwam op in Aalst waar ook Woeste de leider van de katholieke partij opkwam:. zelfde kiesdistrict.   Woeste ging ook steun zoeken bij een vriend : Waffelaert. Woeste heeft Waffelaert zelf voorgesteld om kardinaal in Mechelen te worden. Waffelaert stak hem een hand toe – jammer genoeg niet in de film te zien: hij liet de veroordeling van Daens opstellen, zond ze naar Rome en met de zelfde woorden werd Daens als priester geschorst…  Daens werd verkozen,  maar geen groot succes. Gelukkig zouden wat later ook katholieke voormannen op komen die wel bekommerd waren om lot van honderdduizenden mensen. een heel bekende Kardinaal Cardijn. Heel belangrijk er  kwamen wetten vb afschaffing kinderarbeid onder meer door invoeren van leerplicht  tot 14 jaar, minimum lonen, actie tegen alcoholmisbruik wet Vandevelde socialist nota bene en vooral het stilaan uitbouwen van een sociale zekerheid  zelfs als je ziek zijt of werk verliest heb je ene minimum inkomen. Wetten op sociale woningen, velen hebben ene huis met comfort kunnen betrekken dank zij wet de Taeye (uit Kortrijk) en veel mee. Met als gevolg dat de armoede bij een groot deel van de bevolking niet alleen werd terug gedrongen maar velen zouden en stuk welvaart krijgen.  gelukkig!

Maar nu wat wij een beetje vergeten is dat er nog ongeveer 10 procent in armoede leeft. meer nog dat kinderen die in gezinnen geboren zijn later ook in armoede terecht zullen komen. Beeldend uitgedrukt in vakantie periode zitten er heel wat kinderen in Poverello, binnen twintig  jaar hun kinderen.

liggen wij ervan wakker
erg veel zeker niet
maar we proberen te helpen

Poverello, kier doen nog  individueel : apothekers  briefjes maar daarmee halen we jammer genoeg mensen van die tien procent niet uit de armoede en dat zou toch moeten kunnen al is het maar 2 of drie procent. Er moet niet alleen aandacht zijn, wat veel kerkmensen hebben maar wetten en sociale voorzieningen.

Wie neemt het voor hen op ? vakbonden niet.. Het zijn hun leden niet, vele werken ook niet en vaak geen dopgeld, inkomsten vakbonden, maar leefloon uitbetaald door OCMW. Enige de organisatie die iets probeert te doen is Welzijnszorg maar weinig macht en aantal kerkgangers daalt jaar na jaar.  En ondanks hu individuele inzet , waarvoor ze bedankt zijn, -onderschatten die noodzakelijk wetten en  sociale voorzieningen. Het zijn geen heiligen  maar toch hoop dat het aantal mensen die in armoede meten leven met  2 of drie procent zal dalen.

John Dekimpe  6 december 2014

—————————–

Preek Allerheiligen 2014

Gisteren schreef Yves Desmedt in krant de morgen: belangrijker dan Haloween is de jaarlijkse bedevaart naar graven, urnen, strooiweide. Er was wel een aanleiding een moeder van redactie lid werd gisteren begraven. Met het mooie weer zal het verwijlen op de kerkhoven wellicht wat langer duren en ons bijna confronterend doen vaststellen dat ook die persoon die we misschien nog kenden van onze schooltijd ook al gestorven is.

Ons bezoek aan het graf, vaak met een bloem is zeker een uiting van dankbaarheid tegen over moeder, vader, man, vrouw, jammer genoeg soms ook zoon dochter en kind . Men beseft dat men in het leven veel heeft gekregen…Niet alleen het leven als het om ouders gaat, maar zoveel liefde, zoveel steun. Ze waren er echt voor ons en wij mochten met onze gaven maar met onze gebreken, ons ongeduld en soms opvliegendheid echt bij ons zijn. Ze hebben ons gelukkig gemaakt..

Met diepe dankbaarheid denken veel mensen aan het gezin waar ze leerde samenleven, delen en rekening houden met anderen.  In de kerk, minder in de buiten wereld, omdat het buiten dit jaar – een werkdag is, wordt Allerheiligen verbonden met Allerzielen. Misschien mag ik even naar de oorsprong van dit feest. Allerzielen Het feest ontstaan in 998 in abdij van Cluny.Allerzielen is begonnen als een herdenking van de ‘zielen in het vagevuur’ ja want wij waren geen heiligen om onmiddellijk in de hemel te geraken. We hadden de loutering van het vagevuur nodig.

Maar we konden die duur wel beperken je zou zeggen vermindering van straf krijgen. Je kon dat doen door aflaten .. En de kerk hielp. Op Allerzielen mocht een priester uitzonderlijk 3 missen doen nu moet hij er soms drie doen, van de ene kerk naar de ander, maar toen niet nodig. Veel missen voor overledenen. En voor de mensen bestond porcionkelen. Vaak op Allerheiligen in de namiddag al.

Kerk binnen 5 onze vaders, vijf weesgegroeten, vijf glorie zij de vader bidden ; en dan een volle aflaat. liefst voor de afgestorven waar niemand aan denkt . En dat zijn er jammer genoeg nog veel. Zo waren mensen die na die gebeden even de kerk buiten gingen en weer binnen kwamen . Velen deden dat Allerheiligen in de namiddag.

De meesten spreken niet meer van vagevuur.. Maar we mogen onthouden dat we niet volmaakt zijn. en omdat het verbonden is met Allerheiligen kunnen we gerust zeggen we moeten niet perfect zijn .. als is het soms vervelend en maakt het ons ongerust.. vb moeder of vader is hulpbehoevend maar niet naar rustoord wou.

Maar juist zogenaamde ondeugden, bepaalde beperkingen maken het leven beminnenswaardig. Met perfecte mensen valt niet te leven. Ma ar wel mensen die in de zaligsprekingen beschreven zijn. In de kerk lezen of zongen we de zaligsprekingen. Misschien mag ik die zaligsprekingen zo eens vertalen. En let op om zogenaamd heilig te zijn moet je geen 8 voorwaarden vervullen.. een is eigenlijk al genoeg. Trouwens die acht zinnen zijn eigenlijk muzikale variaties van een grond thema dat te maken heeft met arm van Geest mogen zijn zeker voor God maar hopelijk ook voor een aantal mensen. die ons leven delen. Zijn wij niet gelukkig als er mensen zijn die ons niet allereerst beoordelen op ons bezit, ons positie maar gewoon op wie we zijn: kind, partner, ouder, vriend..

Zijn we niet gelukkig als we mensen bij ons weten ook als we wenen, ook als het ons tegenzit en niet alleen als alles goed gaat.. Zijn wij niet gelukkig als er mensen zijn die niet als strikte boekhouder ons leven proberen om te zetten in debet en credit, winst en verlies maar die vooral mild voor ons zijn. Zijn we niet gelukkig als er mensen zijn die onze fouten niet goedkeuren, maar er ons zeker niet op vastpinnen, en waar nodig proberen zelfs gebroken potten te lijmen. Situatie
Middelkerke nog een pijnlijk voorbeeld. hoe moeilijk. Zijn wij niet gelukkig omdat mensen voor ons baarmoeder willen zijn – Hebreeuwse stam van het woordje barmhartigheid – allereerst ons eigen moeder, maar vaak in heel ons leven onze ouders die ons aanmoedigen, die steeds zorgen, zelfs tot in hun spaarzame oude dag dat wij het beter zouden hebben dan zij, die ons zoals vruchtwater steeds willen beschermen tegen stoten die het leven brengt. Zijn we niet gelukkig als we vrienden hebben die bij ons zijn met een zuiver hart en niet enkel met allerlei bijbedoelingen. Dat zijn mensen die ons ook sympathiek vonden als we bv geen macht of een positie hebben. Zijn we niet gelukkig als er mensen met ons samen werken om deze wereld wat rechtvaardiger te maken, te zorgen dat een stukje hemel is voor zoveel mogelijk mensen.

Lieve mensen op een feest als Allerheiligen weten wij dat er zulke mensen in ons leven zijn geweest.. die er nu jammer genoeg niet meer zijn.. maar waarvan er vele sporen nu in ons voelbaar zijn.. waar sommige beelden nu veel sterker zijn dan tijdens hun leven. die tot ons blijven spreken, nu soms nog een licht zijn op onze levensweg die soms langs onbekende en duistere wegen moet.

Zalige Hoogdag

John Dekimpe 1 november 2014.

—————————————

Allerzielen 2014

Wanneer mensen elkaar na enige tijd terugzien klinken vaak de woorden is dat ook al zo lang geleden? Sommigen van u zullen zeker de woorden gehoord hebben: is dat ook al een jaar, of al zes maanden of al een maand dat uw man, uw vrouw, uw zoon, uw moeder, uw vader dood is.

Het eerste deel van de uitspraak is jammer genoeg waar. Ja het is al tien maanden, al vijf maanden, ja al een maand. Maar ik denk dat de laatste woorden “dood is” niet juist zijn.. of toch zeker niet in jullie leven, in jullie gedachten. Meer dan toen hij of zij leefde heb je over hem of haar gesproken, heb je verhalen opgehaald, heb je zelfs naar hem of haar verwezen als voorbeeld voor de kinderen, de kleinkinderen. Meer nog, je hebt bepaalde facetten van zijn of haar leven ofwel beter leren kennen of voor de eerste keer ontdekt.

Mag ik een beeld gebruiken. Als je een berg aan het beklimmen zijt ziet je eigenlijk maar een heel klein stukje van de berg. je zit er als het ware met je neus en je ogen opgeplakt. Je ervaart dat het een moeilijk berg is, soms heel pijnlijk. Pas wanneer je afgedaald zijt zie je de grootsheid, misschien de ruwheid, de schoonheid van de berg. Daarvoor heb je afstand nodig. Een aantal onder u hebben dit zeker meegemaakt. Zeker diegenen die de laatste maanden vooral een zieke man, vrouw, vader of moeder, zoon hebben gekend. Je zag af om zijn of haar aftakeling. Misschien heb telkens je van de kliniek thuis kwam geopperd het is te hopen dat hij, dat zij niet meer moet afzien maar terzelvertijd had je altijd nog een beetje hoop. De eerste dagen na het overlijden bleef je gefocust op zijn, op haar lijden, daar stelden bezoekers ook de meeste vragen over.

Gelukkig was het leven van uw dierbare langer dan die laatste maanden en kan je nu opnieuw kijken naar die vele jaren – wellicht toch nog te kort – die je samen gelukkig mocht zijn. Misschien heb je foto’s bekeken, teksten gelezen, naar mensen geluisterd die kwamen vertellen over uw overledene. Misschien kon je dan zelfs zeggen wat mag ik mij gelukkig prijzen dat ik zo een echtgenoot, echtgenote, zo een vader, zo een moeder zo een kind had. Dat beeld van de berg is zeker waar bij die familie waar het afscheid heel onverwacht was. De eerste dagen lag je onderste boven, zat uw hoofd vol vragen : waarom zo plots, waarom hij, waarom zij? Vaak heb je gezegd dat is niet eerlijk, of waarom kon er nog geen woord van afscheid. Je had door dit onverwachte en overrompelend gebeuren weinig tijd om stil te staan bij de grootsheid, de sterkte van uw overleden zoon, man, vrouw vader, moeder..

Zelfs in de weken die volgden achtervolgden u de waarom vragen maar dan ook over u zelf. hadden we dat niet moeten doen of misschien proberen te verhinderen. Ja het is al vier maanden, negen maanden geleden, maar niet dat hij of zij dood is. Bram Vermeulen zingt iemand is pas echt dood als niemand er nog over spreekt. Daarom wil ik namens de familie alle mensen heel hartelijk danken die na het overlijden zijn blijven komen, blijven vertellen. Die daarom vanavond naar hier gekomen zijn.

Mag ik even terug naar het einde van de uitvaart, vaak een heel moeilijk moment waardoor waarschijnlijk bepaalde woorden verloren zijn gegaan.. Ofschoon het wel wat verschillend werd ingevuld, onder andere door jullie keuze eindigt een begrafenis vaak met het lied of een gedachte uit het in paradisum. De centrale gedachte is dat de overledene nu in de handen van God wordt ontvangen, soms verwijzend naar het doopsel waar men zegt dat de naam van het kind staat nu voorgoed geschreven in de palm van Gods hand.

Lieve mensen dit is eigenlijk een van de diepste menselijke ervaringen die wij in ons leven zelf enkele keren hebben mogen beleven. Toen we geboren werden, verlieten wij de warme moederschoot, vaak met pijn van de moeder en de meelevende onmacht van de vader maar dan kwam het eerste zalig gevoel: wij werden letterlijk op handen werden gedragen door onze ouders, soms door onze broertjes of zussen, onze grootouders.. letterlijk en vooral symbolisch. Een nieuw leven dat vooral rijk is als mensen door andere mensen op handen worden gedragen

Geen enkel klein kind weet op het moment van de geboorte wat het betekent op “handen gedragen worden”, maar eenmaal groot kan een mens zeker zeggen mijn grootste geluk was dat mensen mij vaak in grote en kleine dingen op handen hebben gedragen.. dat ik soms zo kon overleven.. dat ik zo beslissingen durfde nemen, zelfs heel grote en de grootste is zelf een man een vrouw omarmen ten diepste toe, als zelf ene kind laten geboren . ja uw partner, uw ouders ..

Een tweede soort beleving hebben velen van u meegemaakt bij het huwelijk..Je verliet soms een heel warm nest, maar je verkoos toch de liefde met uw partner, die u letterlijk op de huwelijksdag maar ook als symbool voor de volgende jaren op handen heeft gedragen.

Toen was veel eigenlijk onbekend, maar je durfde die stap zetten, omdat het zo een zalig gevoel is, doet leven laat mee scheppen en zo kon je zelf de ketting verder zetten… door

kinderen, uw kinderen op handen te dragen Leven mensen ik geloof graag dat binnengaan in het nieuwe leven betekent gedragen zijn op de handen van een lieve God .. Wat dit betekent is onbekend, – zoals bij geboorte en huwelijk maar daarom niet minder zinvol.

Is dit wel denkbaar? Niemand heeft ooit God gezien, maar ik zie wel Goddelijke dingen gebeuren door mensen, soms heel sterk rond een ziekbed, een sterfbed. Velen van u zijn weliswaar in fundamentele onmacht een stukje God voor uw overledenen geweest. Daarom geloof ik graag dat ze nu in God verder leven, een stukje God mee bepalen. Want als God liefde is, verandert ook hij door de liefde die mensen als uw afgestorven man, vrouw, zoon, moeder vader, oma, opa hebben beleefd. Dat geloof ik graag. In God leven zij voort, zijn ze meteen meer dan ooit uw engelbewaarder.

John Dekimpe 1 november 2014

——————————————-

“Heb je naaste lief zoals jezelf”
(Mt. 22, 34-40) – Hoog-Kortrijk 2014

Beste medegelovigen,

geen wetboeken vol constituties of ellenlange commissieteksten, maar gewoon twee simpele levensregels die onmiddellijk in een tweet zouden passen. Zo antwoordt Jezus vandaag op de strikvraag van de Farizeeën. Niet da Jezus hiermee zo vernieuwend of baanbrekend is. Omdat de schriftgeleerden hem verwijten van een eigen geloof – tegen de regels in – op te bouwen, antwoordt hij op hun vraag met de twee kernregels uit de Torah: ‘bovenal bemin een God’- of liever, heb de Heer, je God lief met heel je hart, je ziel en je verstand – en bemin je naaste als jezelf. Eigenlijk zijn het zelfs geen twee regels, maar gewoon een logische gevolgredenering. Als je onze God – ‘ik ben die er altijd zal zijn’ – wil dienen, dan moet je dat doen door je in te zetten voor je naaste en hem of haar te zien zoals je jezelf ziet.

Het schouwspel uit het evangelie doet me nogal sterk denken aan de voorbije bisschoppensynode in Rome. De grote schriftgeleerden van de kerk kwamen vanuit alle hoeken van de wereld samen om zich te buigen over de hete hangijzers van de maatschappij en de vraag omtrent het gezin in de 21ste eeuw. Het antwoord van de paus op de vraagstukken was meteen duidelijk: aandacht voor de mens en niet voor de regels en dat alles onder de noemer van naastenliefde en barmhartigheid. ‘Heb je naaste lief zoals jezelf.’ De prinsen van de kerk en hun batterijen aan monseigneurs en theologen vonden deze oproep wel lief, maar wilden toch niet au fond de kaart van de naastenliefde trekken als het aankwam op de gevoelige onderwerpen omtrent echtgescheidenen en gelijklievenden. De publieke opinie was ontgoocheld en met hen ook ‘il sancto padre’, de kerkvader zelf. Terecht!

Eerder deze week liet aartsbisschop Leonard in het actuaprogramma de Laatste Show horen dat hij positief gestemd had op de synodetekst – zo rechts is hij dus niet, liet hij zelf horen – maar meteen voegde hij eraan toe dat homoseksuelen zijn zoals de boetvaardige zondares. Jezus ging haar niet uit de kant, maar zei wel: ‘ga en zondig niet meer’. Nu moet je mij eens uitleggen hoe dit te rijmen is met de boodschap van deze zondag? ‘Heb je naaste lief zoals jezelf .

Oh ja, de redenering is niet ver te zoeken. Een aantal van de synodevaders liet duidelijk horen dat barmhartigheid belangrijk is, maar niet wil zeggen dat je alles moet goedkeuren. Barmhartigheid klinkt dan als ‘medelijden hebben met’. We hebben aandacht voor de persoon, ook al is men duidelijk minderwaardig door de stappen die men gezet heeft of door wie men ten diepste is.

Hoe kunnen we belijden dat God elke mens geschapen heeft naar zijn beeld en gelijkenis en toch van sommige mensen zeggen dat ze minderwaardig zijn? Als we zeggen dat God ons geschapen heeft, dan zeggen we eigenlijk dat in elke mens, ongeacht wie of wat hij of zij is of doet – dat in elke mens een stuk goddelijkheid zit en dan kan je geen mensen aan de kant schuiven, want anders schuif je God zelf aan de kant. Wijlen pater Jan van Kilsdonk, een bekend Nederlands Jezuïet en studentenpastor, wist het in de jaren ‘60 al: “homoseksualiteit is geen deviatie, maar een variatie van de schepper…” en als twee mensen – ongeacht geslacht of hoeveelste relatie dan ook – mekaar ten diepste graag zien, dan knipoogt God, want hij ziet dat het goed is.

Ik zeg het vaak aan mijn leerlingen als het over seksualiteit en liefde gaat – al is het ook van tel voor al onze vriendschaps- en familiale relaties: echte liefde is een liefde waarbij je mekaar respecteert, vertrouwt en vooral als evenwaardig ziet. Mekaar graag zien, is zeggen: ‘jij mag er zijn – ongeacht wie je bent’. In zo’n houding herkennen we God en komt de godsnaam ‘ik ben die ben’ tenvolle tot uiting, want ‘jij bent die bent’ – met je eigenheid, je vallen en opstaan, je zoeken en tasten, in relaties, in keuzes, in verliefdheden, in seksualiteit, in het uitbouwen van je Ieven – en ‘ik ben die er altijd zal zijn voor je’, als vriend, als partner, als broer…

‘Heb je naaste lief zoals jezelf. Het zijn heel eenvoudige woorden, die we makkelijk over onze lippen laten rollen, maar eigenlijk gaat de uitspraak zo diep dat ze raakt aan de kern van het leven. Au fond belijden ‘Heb je naaste lief zoals jezelf is openstaan voor alle verschil en mekaar aanvaarden in kritisch respect voor mekaar.. . In een Kerk die dit echt tot haar core business maakt, kan je God ontmoeten. Want naar mensen die zo in het leven staan, knipoogt God, omdat hij ziet dat het goed is.

Pieter Delanoy

26 oktober 2014

—————————————–

Preek arbeiders van elfde uur 2014

Sommige weten : ik heb niet zo ene grote liefde voor parochieanimatie die elk jaar zorgen voor ene thema. Gewoon omdat ik ze een beetje wereldvreemd vind. Dit jaar is het thema “deel ons verhaal.. Ja wat betekent dat concreet. neen nu het evangelie van vandaag. Wat doen we met zo een evangelie tekst? Hij kan moeilijk als voorbeeld gesteld worden voor een CAO. Niemand zou het rechtvaardig vinden. Wij zijn het trouwens gewoon met een loonspanning te leven. Wie meer uren werkt mag ook meer verdienen, al is dit niet altijd het geval. Moest Jezus nu leven zou het wellicht over pensioen gaan.. heel actueel wanneer, ambtenaren, politie..

Ik heb een aantal preken nagelezen om te zien wat andere priesters met zo een evangelie doen… Er zijn nogal wat verschillen… Sommigen zeggen dat is een evangelie om aan te tonen dat God voor iedereen goed is, wie hij of zij ook is, met veel talenten of minder. Er zit wel iets in maar het is nogal wereldvreemd

  • velen zijn gerust in God
  • loon en wedde zijn wel heel belangrijk, maar daarbij denken ook veel christenen niet onmiddellijk aan God voor steeds meer mensen bestaat hij niet eens
  • En god heeft geen andere handen, voeten dan onze handen en voeten. Dus wat doen wij om te zeggen voor God zijn alle mensen belangrijk.

Sommige predikanten verwijzen naar jaloersheid tussen mensen.Een priester vertelde volgend voorbeeld:

Op een dag was ik in een gezin uitgenodigd om te dineren. De ouders hadden drie kinderen: één van 10, één van 8 en één van 5 jaar. Voor de volwassenen aan tafel schonk de vader een glas wijn, voor de kinderen schonk de moeder een cola. Onmiddellijk plaatste het meisje van 10 haar glas naast dat van haar broer en zus en zei: “Mama, die twee hebben meer gekregen dan ik.” Waarop de moeder, die geen pedagogisch diploma had maar wel veel gezond verstand, de drie glazen wegnam en de cola in de uitgietbak in de keuken uitgoot, ze vulde met water uit de kraan en zei: “Het is nu voor de rest van de week zonder cola maar water uit de kraan.” Wat zie je dan? Drie lange beteuterde gezichten en zes ogen die lelijk kijken naar elkaar. Een gewoon fait divers dat ouders in de beste gezinnen meemaken. Geen drama, maar wel tekenend voor de maatschappij.

Er is zoveel jaloersheid onder de mensen. en inkomen is hier belangrijk want bepaalt een heel stuk ons koopgedrag – bron van jaloersheid, onze reizen.. comfort Een predikant had vooral aandacht voor de laatste groep uiteindelijk dat is de pointe van het verhaal. aan die laatste groep vraagt men: waarom heb je geen werk. In verkiezingscampagne klonk het nog wie wil werken, vindt werk. Zij antwoorden “Niemand wilde ons in dienst nemen,” voor veel mensen moeilijk om werk te vinden. En hier wil ik even naar een recente Europese

Studie

Uit een Europees onderzoeken bleek dat wij het maar gemiddeld doen in de sociale motor om mensen uit armoede te helpen .. Dat heeft te maken met school organisatie. Velen mensen uit sociaal lager milieu krijgen te weinig kansen. sommigen zeggen grijpen te weinig. en dit is nochtans de kern van Jezus prediking.. Maar heel moeilijk. Hier kan er wel iets aan gedaan worden maar hoe reageren zij die slimme kinderen hebben.. Heel vaak zeggen ouders en groot ouders dat is en slim kid ook al is het nog een twee jaar. Zal goed zijn voor school en later leven. Ja school is belangrijk. Ook voor de zwakke groep zou Jezus zeggen. Lieve mensen: het evangelie vandaag is zeker geen morele regel om onze CAO’s te bepalen: maar het is misschien wel een regel om ons intermenselijk verkeer te regelen. Er hier zijn er god zij dank veel mensen die meer dan een dagtaak vervullen en niet klagen.. Ik denk aan ouders die al het mogelijke doen voor hun gehandicapt kind en zo vaak meer uren presteren. en niet meer betaald worden, vaak integendeel. … Ik denk aan mensen die in soms moeilijke omstandigheden en naast hun werk zorgen voor een zieke, een hoogbejaarde en niet meer betaald worden… Ik denk aan bedrijfsverantwoordelijken die mensen na een misstap toch een nieuwe kans geven…. Velen van hen doen het omdat zij zich christen noemen. Dank U wel lieve mensen.

En nog dit .. Ik wens u allen voldoende geld toe, maar toch ook niet te veel.

 

John Dekimpe 21 september 2014

———————————-

GOEDE KEUZEN MAKEN

Matteiis 21, 28-32- ‘de parabel van de vader en de twee zonen’
 

Beste mensen,

Een hele namiddag hadden de parlementsleden gisteren nodig om eruit te komen of het een goede of een slechte keuze was om militaire ondersteuning te leveren aan de strijd tegen IS. Wat IS op dit moment doet, is allesbehalve de juiste manier om hun boodschap over te maken, maar of er nu wel of niet moet gevochten worden – dat is een ander paar mouwen. Deze casus – al kan ik er zoveel andere vemoemen- maakt duidelijk dat de parabel uit het evangelie de zaken wel heel zwart-wit stelt. Wie is nu de juiste? Welke zoon maakt de beste keuze?

Jullie kennen allemaal de gezinssituatie waarin mama vraagt: “Wie helpt er met de afwas?” De een doet alsof hij het niet gehoord heeft. De ander roept: “Ik niet, hoor”, met een goede of een minder goede reden erbij. De derde herinnert zich dat hij nu toch wel aan de beurt is en sloft zuchtend en brommend naar de keuken. In dit geval is het klaar en duidelijk welke keuze de juiste is en kunnen we de neen-zeggers verwerpen.

“Neen” zeggen betekent echter niet altijd dat je lui of tegendraads bent. Wel dat je je eigen taak niet door een ander wilt laten opdringen of dat er tijd nodig is om tot inzicht te komen. Zelfs heiligen hebben niet zomaar meteen ‘ja’ gezegd. Volgens zijn eerste biograaf leefde Franciscus van Assisi in zijn jeugdjaren als een wildebras. Vincentius a Paulo, die zoveel gedaan heeft voor de armsten, was aanvankelijk huiskapelaan en leraar van een zeer gegoede familie. Het vraagt meestal tijd alvorens je aan een goed antwoord toe bent.

Ook het omgekeerde is mogelijk. De apostelen van Jezus lieten hem, toen het ernst werd, meteen in de steek. Terwijl anderen, van wie je het niet zou verwachten – Jezus heeft het over tollenaars en hoeren – bereid waren hun Ieven te laten veranderen. Ze werden van nee-zeggers trouwe vrienden. Mensen die aarzelend of misschien wei heel overtuigd ‘ja’ durven zeggen op een andere manier van Ieven.

Als het op keuzes maken aankomt, Ieven we in een moeilijke maar interessante tijd. Een halve eeuw geleden ging alles nog zo gemakkelijk en vanzelfsprekend. Iedereen deed mee of leefde duidelijk een bepaalde keuze voor. Op vandaag – onder druk van het maatschappelijk debat – is er een verschuiving ontstaan van het gemeenschappelijke en soms institutionele denken naar het persoonlijke denken en de eigen verantwoordelijkheid. Geen ‘go with the flow’ meer, maar wel het verplicht worden om zelf keuzes te maken. Elk staat voor zijn persoonlijke verantwoordelijkheid en dit op alle maatschappelijke domeinen: welke keuze maak ik op het vlak van milieu, van de kloof tussen arm en rijk, van oorlog en vrede, van geloof en kerkdeelname?

Deze individualistische keuzevrijheid heeft als groot voordeel dat mensen mogen zoeken en keuzes maken, maar we mogen er niet bij uit het oog verliezen dat er steeds opnieuw nood is aan inspiratie. Telkens opnieuw zelf je visie moeten ontwikkelen is vermoeiend en op den duur niet haalbaar. De grote vraag is en blijft: vanuit welke inspiratie maken wij keuzes en durven we radicaal kiezen voor de beweging die onze keuzes op gang brengen?

Het meest dodelijke voor een maatschappij waar keuzevrijheid hoog in het vaandel gedragen wordt is het ‘ja, maar’. ‘Ik vind wei dat, maar.. .’ ‘Het zou moeten kunnen dat, maar…’. Ik blijf ervan overtuigd dat de Bijbelse naastenliefde en Jezus’ voorbeeld van de radicale keuze voor de mensen aan de rand, de stemmelozen, de kleinsten, … een waardevolle inspiratie is in onze hedendaagse wereld, maar dan moeten wij wel bereid zijn om die inspiratie uit te dragen en steeds opnieuw als leidraad voor onze dagdagelijkse keuzes te hanteren. De uitspraak van een jongere tegen zijn priester-leerkracht: ‘Als God is wat jij doet, dan wil ik er wei mee te maken hebben’ lijkt me hierbij een treffend voorbeeld.

Goede keuzen maken: het is noodzakelijk om elkaar bij het maken ervan te ondersteunen. Moedig uitkomen voor onze eerlijke overtuiging. Zonder daarom dwang uit te oefenen. Maar eerlijk aan te tonen dat we onze keuzes laten beïnvloeden door een hedendaagse relevante inspiratie. Een uitdaging, maar geen die we niet kunnen waarmaken.

Pieter Delanoy